&esp;&esp;结果出来是一个星期以后。
&esp;&esp;数学老师把成绩贴在办公室外面。
&esp;&esp;午休时围了一群人。
&esp;&esp;林知夏本来不知道。
&esp;&esp;是disrd先炸了。
&esp;&esp;【kev】
&esp;&esp;yo(我靠)
&esp;&esp;【kev】
&esp;&esp;sur
&esp;&esp;【kev】
&esp;&esp;wtf(什么鬼)
&esp;&esp;【sur】
&esp;&esp;?
&esp;&esp;【ia】
&esp;&esp;check&esp;ath&esp;board(去看数学公告栏)
&esp;&esp;林知夏从食堂过去。
&esp;&esp;远远就看见很多人。
&esp;&esp;周既明也在。
&esp;&esp;他站在人群最里面。
&esp;&esp;林知夏挤过去。
&esp;&esp;名单不长。
&esp;&esp;她从上往下看。
&esp;&esp;第一行:
&esp;&esp;sur&esp;l&esp;—&esp;91
&esp;&esp;第二行:
&esp;&esp;jan&esp;zhou&esp;—&esp;86
&esp;&esp;第三行:
&esp;&esp;daniel&esp;ki&esp;—&esp;79
&esp;&esp;她愣了一下。
&esp;&esp;第一反应不是高兴。
&esp;&esp;而是:
&esp;&esp;真的有91?
&esp;&esp;她那天第九题后半段完全不会。
&esp;&esp;“我靠。”
&esp;&esp;她小声说。
&esp;&esp;旁边有人笑。
&esp;&esp;周既明。
&esp;&esp;“你还我靠。”
&esp;&esp;“我以为我八十多。”
&esp;&esp;“装。”
&esp;&esp;“真的。”
&esp;&esp;“恶心。”
&esp;&esp;他说得很凶。
&esp;&esp;脸上却在笑。
&esp;&esp;林知夏也笑。
&esp;&esp;“你不是补了很久吗?”
&esp;&esp;周既明看她。
&esp;&esp;“你想死?”
&esp;&esp;“八十六也不错。”
&esp;&esp;“闭嘴。”
&esp;&esp;“差五分而已。”
&esp;&esp;“林知夏。”
&esp;&esp;这是他第一次完整叫她中文名。
&esp;&esp;林知夏怔了一下。
&esp;&esp;周既明平时总叫sur。
&esp;&esp;她莫名觉得这三个字从他嘴里说出来很好听。
&esp;&esp;“干嘛。”
&esp;&esp;“你等着。”
&esp;&esp;“等什么?”
&esp;&esp;“euclid。”
&esp;&esp;他抬手指了她一下。
&esp;&esp;“正式比赛我肯定比你高。”
&esp;&esp;林知夏笑起来。
&esp;&esp;“行。”
&esp;&esp;“赌什么?”
&esp;&esp;“你说。”
&esp;&esp;“输的人请吃饭。”
&esp;&esp;林知夏下意识顿了一下。
&esp;&esp;很短。
&esp;&esp;周既明没发现。
&esp;&esp;“怎么样?”
&esp;&esp;她想了想。
&esp;&esp;“吃什么?”
&esp;&esp;“随便。”
&esp;&esp;“不能太贵。”
&esp;&esp;周既明笑。
第一版主